Arapça metni, Türkçe okunuşu, meali ve açıklaması · Bölüm 2: Şehir halkı ve elçiler kıssası
قَالُوا طَٓائِرُكُمْ مَعَكُمْؕ اَئِنْ ذُكِّرْتُمْؕ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ ﴿١٩﴾
Kâlû tâirukum meakum, e in zukkirtum, bel entum kavmun musrifûn.
Elçiler de, 'Uğursuzluğunuz kendinizdendir. Size öğüt verildiği için mi (uğursuzluğa uğruyorsunuz)? Hayır, siz aşırı giden bir kavimsiniz' dediler.
Elçiler, uğursuzluğun kendi tutumlarından kaynaklandığını söyler: Öğüt verildi diye mi uğursuzluk sayıyorsunuz? Siz haddi aşan bir kavimsiniz.
Elçilerin cevabı, hem uğursuzluk inancını hem de halkın mantığını çürütür: “Uğursuzluğunuz kendinizdendir.” İnsanın başına gelenlerin önemli bir kısmı kendi seçimlerinin ve tutumunun sonucudur. Başkasını suçlamak, bu gerçeği görmeyi engeller.
İkinci soru keskin bir ironidir: “Size öğüt verildiği için mi?” Yani elçilerin tek yaptığı şey hatırlatmak ve öğüt vermekti. Bir öğüdü felaket sebebi saymak, aklın değil inadın işidir.
Ayetin sonundaki “müsrif” kelimesi, ölçüyü aşan, sınır tanımayan demektir. Kur'an'da israf sadece malda değil, inkârda, zulümde ve kibirde de olur. Halkın sorunu, uyarıyı dinlemek yerine elçileri tehdit edecek kadar haddi aşmalarıdır.
Bu ayette uzatılarak okunan kelimeler: Kâlû, tâirukum, musrifûn. Uzatmalar hakkında
| Sûre | Yâsîn, Kur'an'ın 36. sûresi (Mekkî) |
|---|---|
| Ayet | 19 / 83 · sûrenin yaklaşık %23'i |
| Cüz | 22. cüz |
| Bölüm | Şehir halkı ve elçiler kıssası (13–32. ayetler) |
