Arapça metni, Türkçe okunuşu, meali ve açıklaması · Bölüm 6: Kur'an, nimetler ve yeniden yaratılış
اَوَلَمْ يَرَ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنَاهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَص۪يمٌ مُب۪ينٌ ﴿٧٧﴾
E ve lem yeral insânu ennâ halaknâhu min nutfetin fe izâ huve hasîmun mubîn.
İnsan, bizim, kendisini az bir sudan (meniden) yarattığımızı görmedi mi ki, kalkmış apaçık bir düşman kesilmiştir.
İnsan, kendisinin bir damla sudan yaratıldığını unutup Allah'a karşı apaçık bir hasım kesilmiştir.
Sûrenin son bölümü, dirilişe yöneltilen en ünlü itirazla başlar. Tefsirlerde, Mekkeli inkârcılardan Übey b. Halef'in ya da Âs b. Vâil'in elinde çürümüş bir kemikle Hz. Peygamber'e geldiği, kemiği ufalayarak havaya savurduğu ve “Allah bunu mu diriltecek?” diye sorduğu nakledilir. Bu ve sonraki ayetler, bu olay üzerine inmiştir.
Ayet önce insanın kendi yaratılışını hatırlatır: “Nutfe”, yani küçük bir damla su. İnsan, böyle bir başlangıçtan bugünkü hâline gelmiştir. Bu yaratılışı gören birinin, yeniden yaratılmayı imkânsız görmesi büyük bir çelişkidir.
“Hasîm-i mübîn”, yani apaçık hasım ifadesi, insanın nankörlüğünü anlatır. Kendisine akıl ve konuşma gücü verilen insan, bu yetenekleri kendisini yaratana karşı tartışmak için kullanmaktadır.
Bu ayette uzatılarak okunan kelimeler: insânu, ennâ, halaknâhu, izâ, hasîmun, mubîn. Uzatmalar hakkında
| Sûre | Yâsîn, Kur'an'ın 36. sûresi (Mekkî) |
|---|---|
| Ayet | 77 / 83 · sûrenin yaklaşık %93'i |
| Cüz | 23. cüz |
| Bölüm | Kur'an, nimetler ve yeniden yaratılış (69–83. ayetler) |
